قوانین نقل مکان با فرزند بعد از جدایی در کانادا
فکر میکنید بعد از جدایی میتوانید به راحتی وسایل خود را جمع کنید؟ آیا میتوان با فرزند به یک شهر، استان یا کشور جدید نقل مکان کرد؟ مراقب باشید، زیرا اقدام اشتباه برای نقل مکان با فرزند بعد از جدایی میتواند به قیمت از دست دادن کامل حقوق حضانت تمام شود.
نقل مکان با فرزند بعد از جدایی، یکی از پیچیدهترین بخشهای حقوق خانواده در کاناداست. چه پرونده شما مشمول قانون طلاق فدرال باشد و چه قوانین استانی، مقررات فوقالعاده سختگیرانهاند. شما ملزم به رعایت دقیق تمامی مراحل قانونی هستید.
پس از جدایی، والدین نمیتوانند آزادانه فرزند را به محل جدیدی ببرند. اگر جابهجایی، رابطه کودک با والد دیگر یا اشخاص مجاز را تحتتأثیر قرار دهد، رضایت قانونی الزامی است. تصمیمگیری یکجانبه در نظام حقوقی کانادا به هیچ وجه پذیرفته نمیشود.
در قانون فدرال، کلمه “Relocation” به معنای هر نقل مکان سادهای نیست. این اصطلاح یعنی تغییر محل اقامتی که تأثیر معنادار و شدیدی بر رابطه کودک با والد دیگر بگذارد. طبق رای دادگاه ساسکاچوان، تمرکز اصلی قانون روی کودک است، نه ناراحتی والدین. جابهجاییهای ساده فاقد این آستانه، مشمول این قواعد سختگیرانه نمیشوند.
اگر از قبل حکم یا توافق حضانت وجود داشته باشد، دادگاهها بر اساس رویه قضایی قدیمی عمل میکنند. ابتدا والد متقاضی باید یک تغییر اساسی در وضعیت کودک را ثابت کند. در مرحله دوم، قاضی وارد بررسی ماهوی مصلحت کودک در شرایط جدید میشود. قوانین جدید کانادا نیز همین چارچوب سنتی را به طور رسمی مدون کردهاند.
بر اساس بند 16.9(1) قانون طلاق، ارائه اخطار رسمی یک ضرورت مطلق است. فردی که قصد نقل مکان دارد باید حداقل ۶۰ روز قبل از تاریخ جابهجایی، اخطار کتبی بدهد. این اخطار باید شامل تاریخ، آدرس جدید و پیشنهاد نحوه زمانبندی مراقبت از فرزند باشد. استثنائات این قانون معمولاً شامل موارد خطر خشونت خانوادگی است.
والد دریافتکننده اخطار، دقیقاً ۳۰ روز برای ثبت اعتراض قانونی فرصت دارد. در صورت ارائه اعتراض، والد متقاضی اجازه جابهجایی خودسرانه را ندارد. طبق رویه قضایی، والد مهاجر باید رسماً برای تایید و اخذ مجوز به دادگاه درخواست دهد. تا زمان صدور حکم، پرونده کاملاً متوقف میماند.
معیار نهایی و قطعی در تمام سیستمهای قضایی کانادا، مصلحت کودک است. دیوان عالی کانادا در پروندههای اخیر بر این موضوع تأکید مؤکد داشته است. دادگاه عواملی مانند میزان زمان سپریشده با کودک و رعایت الزامات اخطار را بررسی میکند. همچنین دادگاه حق ندارد با ایجاد بنبست دوطرفه، بپرسد که آیا والد بدون کودک هم نقل مکان میکند یا خیر.
بار اثبات در قوانین فدرال کاملاً بستگی به الگوی مراقبت فعلی از فرزند دارد. اگر زمان مراقبت بین والدین تقریباً برابر باشد، والد مهاجر باید مصلحتآمیز بودن جابهجایی را ثابت کند. اما اگر کودک بیشتر وقت را با والد مهاجر بگذراند، والد مخالف باید عدم مصلحت آن را اثبات کند. در سایر موارد، هر دو طرف بار اثبات مشترک دارند. هیچ فرض قانونی پیشفرضی به نفع وضع موجود یا والد مهاجر وجود ندارد.
دلایل مهاجرت تنها تا جایی اهمیت دارند که به مصلحت و نیازهای کودک مرتبط شوند. والد مهاجر نیازی به اثبات توجیه تام و کمال ندارد، مگر اینکه دلیل جابهجایی به توانایی او در تأمین نیازهای کودک آسیب بزند. دادگاه میزان گسستگی کودک از مدرسه، فامیل و محیط اجتماعی سابقش را به دقت ارزیابی میکند.
در پروندههای غیرطلاق، قوانین استانی حاکم هستند که شباهت ساختاری بسیار زیادی با قانون فدرال دارند. در بریتیش کلمبیا، قانون خانواده مهلت ۶۰ روزه اخطار و ۳۰ روزه درخواست منع را اجباری کرده است. قوانین انتاریو، نوا اسکوشیا و ساسکاچوان نیز دقیقاً همین مهلتهای زمانی را برای حفظ حقوق کودکان پیشبینی کردهاند.
آینده خود و فرزندتان را با حدس و گمان به خطر نیندازید. زمانبندیهای قانونی در کانادا بسیار سختگیرانه هستند و از دست دادن مهلتها عواقب سنگینی دارد. چه قصد جابهجایی قانونی دارید و چه میخواهید از انتقال فرزندتان جلوگیری کنید، با وکلای ما مشورت کنید.
به وبسایت paxlaw.ca سر بزن یا با شمارههای زیر در ونکوور و تورنتو تماس بگیر:
– دفتر ونکوور: ۹۵۲۹-۷۶۷-۶۰۴-۱+
– دفتر تورنتو: ۴۸۶۲-۴۴۷-۴۱۶-۱+
سوالات متداول (FAQ)
0 Comments