زمانی که فرد نسبت به حافظه و ذهن خود دچار تردید می‌شود، احتمال پذیرش اظهاراتی که از سوی بازجو مطرح می‌شود افزایش می‌یابد. در این وضعیت، اعتراف ممکن است نه بر اساس یقین، بلکه در نتیجه فشار ذهنی و روانی شکل بگیرد.
فردی که به حافظه خود اعتماد ندارد، ممکن است برای پایان دادن به وضعیت مبهم و پرتنش بازجویی، گفته‌هایی را بپذیرد یا تکرار کند که پیش از آن به آن‌ها باور نداشته است. این مسئله نشان می‌دهد که نبود قطعیت ذهنی می‌تواند نقش مهمی در روند بازجویی ایفا کند.